ਕੱਲ੍ਹ, ਅੱਜ ਅਤੇ ਭਲਕ: ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਾਧਿਅਮ ਰੇਡੀਓ

• ਕੱਲ੍ਹ, ਅੱਜ ਅਤੇ ਭਲਕ: ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਾਧਿਅਮ ਰੇਡੀਓ
• ਰੇਡੀਓ: ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਦੋਸਤ, ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ
• ਤਕਨੀਕੀ ਸ਼ੋਰ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸਕੂਨ ਦਾ ਦੂਤ: ਸਾਡਾ ਰੇਡੀਓ
• ਨੋਟ: ਹੇਠਲਾ ਸਿਰਲੇਖ ਥੀਮ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।
• ਵਿਸ਼ਵ ਰੇਡੀਓ ਦਿਵਸ 2026: ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਸੁਰ

ਲੇਖਕ: ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਬਿਲਿੰਗ

ਰਾਬਤਾ 75086-98066 [email protected]

ਰੇਡੀਓ ਸਿਰਫ਼ ਪਲਾਸਟਿਕ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਇੱਕ ਡੱਬਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਹਿਣ ਹੈ, ਜੋ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ 2026 ਦੇ ਦੌਰ ਚ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਕਨੀਕੀ ਚਮਕ-ਧਮਕ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਘਟੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਲ 2026 ਦੇ ਰੇਡੀਓ ਦਿਵਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੁਨੇਹਾ, ਜੋ ਰੇਡੀਓ ਨੂੰ ‘ਟਿਕਾਊ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਦੂਤ’ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਧਨ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਗੌਰ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਰੇਡੀਓ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦੋਸਤ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਮੰਗੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਾਡੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਾਦਾਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਚਾਹ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਸੁਰਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ‘ਟਿਕਾਊ ਵਿਕਾਸ’ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਰੇਡੀਓ ਸਾਨੂੰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਜੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਟਿਕਾਊ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਬਹੁਤ ਸਰਲ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੀਏ ਕਿ ਸਾਡੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਰੇਡੀਓ ਇਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੌਖੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਰੇਡੀਓ ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਘੱਟ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀ ਫ਼ਸਲ ਉਗਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਟਿਕਾਊ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਖੇਤੀ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। 2026 ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ, ਰੇਡੀਓ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ‘ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ’ ਯਾਨੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਹੇ ਤਾਪਮਾਨ ਕਾਰਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਰੇਡੀਓ ਸਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੱਲ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਊਰਜਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੈੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸਮਾਰਟਫ਼ੋਨ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਡਾਟਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਰੇਡੀਓ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਾਧਨ ਹੈ ਜੋ ਗ਼ਰੀਬ ਤੋਂ ਗ਼ਰੀਬ ਇਨਸਾਨ ਤੱਕ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਾਧੂ ਖ਼ਰਚੇ ਦੇ ਸਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ‘ਟਿਕਾਊ’ ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਾਥ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਾਧਿਅਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਨਫ਼ਰਤ ਦਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਰੇਡੀਓ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੱਤਣ ਨੂੰ ਮੁਹੱਬਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ‘ਤੇ ਅਕਸਰ ਗ਼ਲਤ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਰੇਡੀਓ ਇੱਕ ਸਿਆਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੇਡੀਓ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ‘ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਾ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖੀਏ।

ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਹਿਮ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ। ਰੇਡੀਓ ‘ਤੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਨਵੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਦੂਜੇ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਿੰਸਾ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰੇਡੀਓ ਇਸੇ ਲਈ ‘ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਦੂਤ’ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੁਲ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਇਸ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਸ ਦਾ ਬਦਲਦਾ ਹੋਇਆ ਤਕਨੀਕੀ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ 2026 ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪੁਰਾਣੇ ਰੇਡੀਓ ਸੈੱਟਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਰੇਡੀਓ ਸਾਡੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫ਼ੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ‘ਪੌਡਕਾਸਟ’ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਪੌਡਕਾਸਟ ਰਾਹੀਂ ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੁਨੀਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਾ ਲੋਕਤੰਤਰੀਕਰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਸਦੀ ਰੂਹ ਅੱਜ ਵੀ ‘ਆਵਾਜ਼’ ਹੀ ਹੈ। ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਦੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰੇਡੀਓ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਜਾਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਦਿਮਾਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਸਿਰਜਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਸਾਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸੁਚੇਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਡਿਜੀਟਲ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਮਾਧਿਅਮ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਆਫ਼ਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਹੜ੍ਹ ਜਾਂ ਭੂਚਾਲ—ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਬਿਜਲੀ ਗੁੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਦੇ ਟਾਵਰ ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਰੇਡੀਓ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਸੰਪਰਕ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਦਦ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੇਗੀ, ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਸੱਚੇ ਰਹਿਬਰ ਵਾਂਗ ਸਾਡਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਜੀਵਨ ਰੱਖਿਅਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ ਰੇਡੀਓ ਇਕੱਲਤਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਜਿਹੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ ਜੋ ਅੱਜ ਦੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸੀ ਤਣਾਅ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੇਡੀਓ ਪੇਸ਼ਕਾਰ (ਆਰ.ਜੇ.) ਦੀ ਨਿੱਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੱਕ ਮੱਲ੍ਹਮ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੇਡੀਓ ਤੋਂ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋ…”, ਤਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੀ ਰੇਡੀਓ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਡਿਜੀਟਲ ਮਾਧਿਅਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਭੀੜ ਭਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।

ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ, 2026 ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਰੇਡੀਓ ਦਿਵਸ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਤਰੱਕੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਵੇ। ਰੇਡੀਓ ਟਿਕਾਊ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਉਹ ਰਾਹ ਹੈ ਜੋ ਸਾਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਉਹ ਦੂਤ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬੇ ਦੇ ਸਾਡੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀਏ। ਚਾਹੇ ਅਸੀਂ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਉੱਚੀ ਉਡਾਣ ਭਰ ਲਈਏ, ਪਰ ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਹਿੱਸਾ ਬਣੀ ਰਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਚਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਵੰਡਦਾ, ਇਹ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਆਓ, ਇਸ ਰੇਡੀਓ ਦਿਵਸ ‘ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਅਹਿਦ ਕਰੀਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰੇਡੀਓ ਵਾਂਗ ਬਣਾਂਗੇ—ਸਭ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਪਾਸਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਫ਼ਿਜ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜਿਊਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਸੁਖਦ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਉਮੀਦ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੈ। ਰੇਡੀਓ ਸਿਰਫ਼ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਿਹਤਰ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਹੈ।

GURPREET SINGH BILLING